Ռուսերենից հայերեն թարգմանություններ

Ինչպես էր զբոսնում ցրված տղան

-Մամ ես գնում եմ զբոսնելու։

-Գնա Ջովանի։ Միայն զգույշ կլինես փողոցը անցնելուց։

-Լավ մամ։ Պակա։

-Դու միշտ այնքան ցրված ես․․․

- Հա մամ։ Պակա։

Եվ Ջովանին ուրախ վազեց տնից։Սկզբում նա շատ ուշադիր էր։ Անընդհատ կանգնում էր, շոշափում էր ինքն ինրեն․

-Ամեն ինչ տեղու՞մ է, ոչ մի բան չեմ կորցրել,-հարցնում էր ինքն իրեն ու ծիծաղում։

Ջովանին այնքան գոհ էր իր ուշադրությունից, որ ուրախությունից ճնճուղի նման թռվռում էր: Հետո սկսեց ցուցափեղկերը դիտել, մեքենաներին նայել, ամպերին: Պարզ է չէ՞, անախորժություններն սկսվեցին:

Շատ քաղաքավարի մի պարոն թեթև նախատեց նրան.

_ Էս ի՜նչ թափթփված ես դու, ա՛յ տղա: Տե՛ս, մատներդ կորցրել ես:

_ Վա՜յ, ճիշտ որ: Էս ի՜նչ թափթփվածն եմ ես:

Ջովանին սկսեց մատները փնտրել: Բայց մի դատարկ բանկա գտավ: Դատա՞րկ: Տեսնես առաջ  ի՞նչ է եղել դրա մեջ, հո միշտ դատարկ չի՞ եղել… Ջովանին արդեն մոռացել էր, որ ինքն իր մատները պիտի փնտրեր: Հետո արդեն բանկայի մասին էլ մոռացավ, որովհետև մի կաղ շուն տեսավ:

Նա ընկավ շան ետևից, բայց չէր հասցրել մինչև տան ետևը վազել, երբ կորցրեց ձեռքը: Կորցրեց ու չնկատեց էլ: Վազում է իր համար, ոնց որ ոչ  մի բան չի եղել:

Մի բարի մորաքույր կանչում է նրա ետևից.

_ Ջովանի՜, Ջովանի՜: Ձեռքդ կորցրել ես:

Բայց նրա պետքն էլ չէր,  չլսեց:

_ Դե լավ, ոչինչ,-որոշեց բարի տիկինը,-ձեռքը կտանեմ մորը կտամ: Եվ նա գնաց Ջովանիենց տուն:

_ Սինյորա՛, ահա ձեր տղայի ձեռքը:

_ Ա՛յ թափթփվածի մեկը: Չգիտեմ  ինչ անել այդ ցրվածին: Այսպիսի ցրված մարդ կյանքումս չեմ տեսել:

_ Այո, իհարկե: Բայց աշխարհի բոլոր երեխաներն էլ այդպիսին են:

Մի քիչ հետո մի ուրիշ բարի տիկին եկավ:

_ Սինյորա՛, ես ինչ-որ մեկի ոտքն եմ գտել: Կարո՞ղ է սա Ձեր Ջովանիինն է:

_ Իհարկե՝ նրանն է: Ծակ կոշիկից ճանաչեցի: Էս ինչ ցրված տղա ունեմ: Չգիտեմ՝ ինչ անեմ նրան:

_ Այո՛, իհարկե: Բայց աշխարհի բոլոր երեխաներն էլ այդպիսին են:

Մի քիչ էլ ժամանակ անցավ. Ջովանիենց տուն հերթով եկան տարբեր մարդիկ: Մի ծեր տատիկ, բլիթներ բաժանողը, վագոնավար և նույնիսկ մի թոշակառու ուսուցչուհի: Բոլորը Ջովանիի ինչ-որ մասն էին բերում՝ մեկը՝ ոտքը, մեկը՝ ականջը, մեկը՝ քիթը:

_ Աշխարհում իմ տղայի նման ցրված տղա չկա,- հուսահատվում էր մայրը:

_ Իզուր եք հուսհատվում, տիկի՛ն, աշխարհի բոլոր երեխաներն էլ այդպիսին են:

Վերջապես հայտնվեց նաև ինքը՝ Ջովանին ` թռչկոտելով մի ոտքի վրա, բայց ինչպես միշտ ճնճուղի նման ուրախ ու համարձակ: Իսկ մայրիկը միայն գլուխն էր տմբտմբացնում: Հետո նրան հավաքեց-կարգի բերեց և համբուրեց:

_ Ամեն ինչ տեղում է, մա՛մ: Ոչ մի բան չե՞մ կորցրել: Տեսնո՞ւմ ես՝ ինչ տղա եմ:

_ Այո՜, դրանից լավ չի լինում:


Երկու ընկեր

Մի անգամ անապատում երկու ընկեր կռվեցին և մեկը մյուսին ապտակ հասցրեց: Վերջինս, ցավ զգալով, բայց ոչինչ չասելով, գրեց ավազի վրա.«Այսօր իմ ամենալավ ընկերը ինձ ապտակեց»: Շարունակեցին ճանապարհը, գտան օազիս և որոշեցին լողանալ: Նա ով ապտակ էր ստացել փրկեց ընկերոջը խեղտվելուց: Երբ ուշքի եկավ, գրեց քարի վրա.«Այսօր իմ ամենալավ ընկերը փրկեց իմ կյանքը»: Նա, ով ապտակ էր հասցրել և փրկել էր ընկերոջ կյանքը, հարցրեց.

-Երբ քեզ ապտակեցի, դու ավազի վրա գրեցիր, իսկ հիմա քարի վրա: Ինչու՞: Ընկերը պատասխանեց.

-Երբ մեզ նեղացնում են, մենք պէտք է ավազի վրա գրենք, որպեսզի քամիները կարողանան ջնջեն: Իսկ երբ մեզ լավություն են անում, պետք է քարի վրա գրենք, որպեսզի ոչ մի քամին չկարողանա ջնջել:

Два другаСовременная притчаОднажды два друга поспорили, и один из них дал пощёчину другому. Последний, чувствуя боль, но ничего не говоря, написал на песке:— Сегодня мой самый лучший друг дал мне пощёчину.Они продолжали идти, и нашли оазис, в источнике которого решили искупаться. Тот, который получил пощёчину, стал тонуть, но друг его спас. Когда он пришёл в себя, написал на камне: «Сегодня мой самый лучший друг спас мне жизнь».Тот, кто дал пощёчину и который спас жизнь своему другу спросил его:— Когда я тебя обидел, ты написал на песке, а теперь ты пишешь на камне. Почему?Друг ответил:

— Когда кто-либо нас обижает, мы должны написать это на песке, чтобы ветры могли стереть это. Но когда кто-либо делает что-либо хорошее, мы должны выгравировать это на камне, чтобы никакой ветер не смог бы это стереть.

Нищий и Счастье

Однажды вечером нищий возвращался к себе домой. Проклиная свою судьбу, он горько жаловался:

  — Счастье… Где оно, Счастье?

Судьба захотела, чтобы Счастье откликнулось и пришло послушать его жалобы. И вот, едва лишь нищий произнес эти слова, Счастье схватило его за руку и сказало:

  — Иди ко мне. Не бойся. Я — твое Счастье.

Счастье подняло его в воздух и унесло далеко-далеко; потом оно опустило его у входа в пещеру и промолвило:

  — Там, внутри пещеры, скрыты все сокровища мира. Спустись и возьми себе, что захочешь. Но не бери слишком много, чтобы ты смог дотащить сокровища до дому. Дорога предстоит длинная и трудная, и ты пойдешь один, без попутчика. Если уронишь сокровища на землю, навсегда потеряешь их. Будь мудрым и не жадничай.

Так сказало Счастье и скрылось. Нищий спустился в пещеру, и у него разбежались глаза от множества сокровищ и драгоценных камней. Он начал хватать самые красивые и наполнять ими свой мешок. Через час он вышел из пещеры, неся на плечах тяжелый мешок с сокровищами.

Մի անգամ երեկոյան աղքատը վերադառնում էր իր տուն: Անիծելով իր ճակատագիրը, նա բարձր բողոքում էր.

-Երջանգություն … Որտեղ է նա, երջանկությունը?

Ճակատագիրը ցանկացավ, որ երջանկությունը արձագանքի և գա լսի նրա բողոքը. Եվ ահա, երբ աղքատը արտահայտեց այդ բառերը, երջակությունը բռնեց նրա ձեռքը և ասաց.

-Արի ինձ մոտ: Մի վախեցիր. Ես քո երջանկությունն եմ:

Երջանկությունը հանեց նրան օդ և տարավ հեռու-հեռու, հետօ նա իջեցրեց քարանձավի մուտքի մոտ և ասաց.

-Այնտեղ,քարանձավի մեջ պահված է աշխարհի ամբողջ գանձերը: Իջիր և վերձրու այն ինչ կամենում ես: Բայց շատ մի վերձրու, որպեսզի կարողանաս մինչև տուն տանես: Ճանապարհը երկար և դժվար է լինելու և դու մենակ ես գնալու, առանձ ընկերակցության: Եթե հանկարծակի գցես ձեռքիցդ, ընդմիշտ կկորցնես նրանց: Եղիր իմաստուն և ժլատություն չանես:

Այդպես ասաց երջանկությունը և չքվեց: Աղքտը իջավ քարանձավ և աչքերը խլուխը թռան բազմատեսակ գանձերից և թանգարժեք քարերից: Նա սկսեց վերցնել ամենաթագարժեք իրերը և այդպես լցվեց պարկը: Մեկ ժամից նա դուրս եկավ քարանձավից, ուսերին տանելով գանձերով լցված ծանր պարկը:

Իրականություն

Ճամփի եզրին մի չորացած ծառի բուն էր կանգնած: Գիշերվա մթության մեջ ճամփով մի գող անցավ, վախեցավ.ծառի բունը նրան ոստիկան թվաց: Հետո մի սիրահարված տղա անցավ, սիրտը թրթռաց. կարծեց`սիրած աղջիկն է կանգնած: Հեքիաթների սյուժեներից սարսափած երեխան ծառը ուրվականի տեղ դրեց ու լաց եղավ: Բայց բոլոր դեպքերում էլ ծառը նույն ծառն էր: Աշխարհը մեզ թվում է այնպիսին, ինչպիսին մենք ինքներս ենք:

                                                            Действительность

На обочине дороге стоял высохший пень. Темной ночую по дороге проходил вор, испугался: пень показался ему милиционером. Потом проходил влюбленной, сердца вздрогнула: показалась - любимая девочка стоит. От сюжетов сказок испуганнее ребёнку дерево показалось призраком и он заплакал. Но дерево остовалос дерево. Мир нам кажется таким, каким мы его видим.

Create your website or online store with Mozello

Quickly, easily, without programming.

Report abuse Learn more